środa, 17 lipca 2013

Chmury jak ludzie

Oblicza przeobrażają się jak chmury – ich rysy i grymasy zmieniają się jak kłęby pary, targane podmuchami przypadkowych wydarzeń. Nie ma w nich niczego stałego – jedynie urodzone wewnątrz samego siebie wyobrażenie o stałości: iluzja, żyjąca własnym, zamkniętym w sobie życiem. Chmury przeobrażają się, kłębią, ewoluują, przekształcają aż do zupełnego zatracenia każdego kolejnego kształtu w kolejnym kształcie – tysiące masek okoliczności pod którymi chroni się złudzenie nieświadome bycia złudzeniem.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz