Deszcz, ciemność

Zdjęcia wewnętrze, część któraś tam.

(Warszawa, Białołęka)

Galeria na Flickr

Jak obiecywałem, tak zrobiłem. Ponieważ - powiedzmy to wprost - mechanika Bloggera do publikowania i przeglądania zdjęć nadaje się jak książki Ligottiego do wzbudzania w sobie radości, wrzuciłem wszystkie dotychczas publikowanie fotografie do galerii na portalu flickr.com. Oczywiście nowe zdjęcia będę wrzucał także tutaj, ale tam po prostu przegląda się lepiej.

Galerię można znaleźć pod poniższym adresem albo klikając na ikonkę po prawej. Ikonkę zrobię ładniejszą, jak tylko przyjedzie do mnie nowy komputer.

Dom 2

Zawsze - ilekroć widzę taki budynek - nie mogę pozbyć się myśli, że ktoś kiedyś w nim mieszkał, ktoś w nim przeżywał swoje życie. Cieszył się, smucił, bawił. Jakieś dziecko miało w nim swój pokój, wyglądąło przez okno na świat. Jak czułbym się, będąc byłym mieszkańcem takiego domu? Co myślałbym, wróciwszy po latach w azyl zmieniony w ruinę?

Gdyby bez ludzi

Przemierzaliśmy istryjskie miejscowości, a ja z każdym kolejnym miejscem, z każdym kolejnym kilometrem marzyłem coraz mocniej, by kolejne okazały się wymarłe, opuszczone. Zastanawiałem się, jak wyglądałby ten hipertroficzny świat, cierpiący na nadmiar wszystkiego, gdyby wypreparować z niego czynnik ludzki. Czasami znajdowałem takie miejsca – enklawy tymczasowo bezludne, wypalone słońcem i utopione w cieniu, poddane procesom powolnego rozpadu. Niektóre w miastach, inne mijane po drodze, widziane kątem oka, podczas jazdy samochodem. Ujawniały się wówczas wymarłe, leżące na uboczu domy oplecione dzikim winem, opuszczone stacyjki benzynowe, wijące się w górę ciasne uliczki, niemal zamykające się sklepieniem nad obserwatorem. Wówczas mogłem zobaczyć taki świat, jaki zawsze chciałem oglądać i taki świat nieudolnie próbowałem utrwalić na zdjęciach.

Tańczące marionetki

Zdjęcie: W.G.

Opuszczone miasto

Leżący w bezpośrednim sąsiedztwie Nowego Sadu Petrovaradin zawsze, ilekroć tam przyjeżdżam, wita mnie pustką na ulicach starego miasta, przytulonego do olbrzymiego wzgórza, na którym wzniesiono słynną twierdzę. Stary Petrovaradin, którego najbardziej intrygującym zabytkiem (oprócz samej twierdzy) jest wzniesiony na przełomie XVII i XVIII wieku jezuicki kościół pod wezwaniem świetego Jerzego, jest miastem zbudowanym na rozległych fortyfikacjach, których podziemne labirynty liczą jakieś niesamowite ilości kilometrów. To ukryte, podziemne miasto jest w zasadzie niezbadane - wiele planów zaginęło, a na badania nie pozwala - jak to zazwyczaj bywa - skromność środków finansowych, jakimi dysponują odpowiadające za to instytucje. Z murów twierdzy można dokładnie zobaczyć rozległość i rozmach tej gigantycznej budowli. Po drugiej stronie Dunaju rozrasta się Nowy Sad, z kolei rzut okiem w przeciwną stronę pozwala dostrzec ogrom lasów, z których gdzieniegdzie wystrzeliwują kominy fabryk i elektrociepłowni.

To, co zostaje 2

Zdjęcia: W.G.